Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której najlepsi beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach pięćdziesięciu metrów. Ojciec był kierowcą w Klubie Sportowym Wisła, a jego wujek – Jan Szturc, najpierw znanym skoczkiem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Pewnego dnia zabrał sześcioletniego Adama na trening. Najpierw była jazda na zjazdówkach, potem pierwsze skoki na małej skoczni w centrum Wisły – wspomina Adamowe początki Szturc.

W Pucharze Świata po raz pierwszy wystąpił jako szesnastolatek, ale – co nie wszyscy pamiętają – nie w skokach, tylko kombinacji norweskiej. Zajął dalekie miejsce. W tym samym roku jako junior młodszy został jednak brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów w skokach, a rok później – jeszcze jako junior – mistrzem kraju seniorów. Miał talent, więc szybko uczył się techniki. Małymi kroczkami dochodził do sukcesów. Aby przejść od stylu klasycznego na styl V intensywnie pracował pod okiem trenera prawie cały sezon 1991/1992. W 1994 trafił do kadry narodowej polskich skoczków.

Pierwsze wielkie sukcesy odniósł w sezonie 1995/1996. Zaczęło się od drugiego miejsca w zawodach o Puchar Świata w Iron Mountain, następnie trzecie miejsce w Lahti oraz ponownie drugie w Falun. Wreszcie przychodzi pierwsze zwycięstwo w konkursie w Oslo/Holmenkollen – kolebce narciarstwa. 50 tysięcy kibiców norweskich na skoczni w Holmenkollen zgotowało Adamowi owację na stojąco. W klasyfikacji generalnej Pucharu Świata zajął 7. miejsce. W kolejnym sezonie odniósł dwa zwycięstwa na Dalekim Wschodzie w konkursach w Sapporo i Hakubie. W klasyfikacji generalnej zajął 10. miejsce. Później nastąpił kryzys formy.

Podczas 49. Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2000/2001 Małysz zaskoczył wszystkich fenomenalną dyspozycją, wygrywając turniej z rekordową przewagą ponad 1000 punktów, a następnie zdobywając podczas Mistrzostw Świata w Lahti w 2001 roku złoty medal na średniej skoczni i srebrny na dużej – zamieniając się miejscami z Martinem Schmittem. W całym sezonie 2000/2001 odniósł jedenaście zwycięstw w zawodach Pucharu Świata i jako pierwszy Polak w historii zdobył Puchar Świata w skokach narciarskich. Sukces ten powtórzył w sezonie 2001/2002 oraz 2002/2003, zdobywając jako pierwszy skoczek w historii kryształową kulę Pucharu Świata trzy razy z rzędu.

W 2002 roku zdobył srebro i brąz na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City.

W 2003 roku na mistrzostwach świata w Predazzo, jako pierwszy skoczek od 29 lat, został mistrzem świata zarówno na średniej jak i na dużej skoczni. Na MŚ w lotach narciarskich w Planicy w 2004 roku zajął 11. miejsce.

Pasmo osiągnięć, jakie rozpoczęło się w roku 1996, dało początek nowej historii w polskim sporcie, a w szczególności w narciarstwie, przyzwyczajając kibiców do sukcesów. Małysz stał się narodowym bohaterem, przewyższając nawet pod tym względem swojego idola – Jensa Weißfloga.

Po nieco słabszym sezonie 2003/2004 Adam Małysz odrodził się latem 2004 roku, kiedy wygrał dwa pierwsze zawody letniego CoC i cztery pierwsze konkursy indywidualne Letniej Grand Prix. Ostatecznie wygrał cały cykl letni (po raz drugi w swojej karierze).

Puchar Świata w skokach narciarskich 2006 – zawody na skoczni Holmenkollen 12 marca zakończone zwycięstwem Adama Małysza

11 grudnia 2004 roku Adam Małysz po ponad półtorarocznej przerwie wygrał ponownie konkurs Pucharu Świata w czeskim Harrachovie. W sezonie 2004/2005 był pierwszym skoczkiem, który przerwał monopol Fina Janne Ahonena na zwycięstwa. Wygrał cztery zawody (w tym jeden w lotach narciarskich w Bad Mitterndorf i dwa w Zakopanem). W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 4. miejsce.

W 2005 roku na Mistrzostwach Świata w narciarstwie klasycznym w Oberstdorfie Adamowi nie udało się obronić tytułów Mistrza Świata sprzed dwóch lat z Predazzo. Zajął kolejno 6. miejsce na skoczni K-90 oraz 11. miejsce na skoczni K-120.

W sezonie 2005/2006 Adam Małysz nie osiągnął zbyt znaczących sukcesów. W Turnieju Czterech Skoczni zajął dopiero 35. miejsce (startował tylko w dwóch pierwszych konkursach), a na igrzyskach olimpijskich zajął 7. miejsce na skoczni normalnej i 14. na dużej. Dopiero w końcówce sezonu uzyskał na tyle dobrą dyspozycję by wygrać zawody Pucharu Świata w Oslo-Holmenkollen (po raz czwarty, co jest rekordem w historii rozgrywania PŚ w tym miejscu).

Latem 2006 roku wygrał cztery konkursy letniej Grand Prix (we włoskim Predazzo, w Zakopanem, Klingenthal i Oberhofie), co dało mu zwycięstwo w łącznej klasyfikacji całego cyklu (po raz trzeci).